Władysław Bohosiewicz — inżynier elektryk

Władysław Bohosiewicz był polskim inżynierem elektrykiem, którego kariera obejmowała pracę naukową, kierowanie oddziałami przemysłowymi oraz zarządzanie w przedsiębiorstwach energetycznych na Śląsku.

Życiorys i wykształcenie

Urodził się 9 sierpnia 1905 roku w Czortkowie w powiecie tarnopolskim. Jego ojciec, Andrzej, pracował jako inżynier mechanik w kolejnictwie. W 1921 roku rodzina zamieszkała we Lwowie, gdzie Władysław zdał maturę w 1925 roku.

W latach 1925–1935 studiował na Oddziale Elektrycznym Wydziału Mechanicznego Politechniki Lwowskiej z przerwą na leczenie. Stopień inżyniera elektryka uzyskał 16 grudnia 1935 roku po obronie pracy klauzurowej "Obliczenie motoru bocznikowego" przygotowanej pod kierunkiem prof. Kazimierza Idaszewskiego.

Kariera zawodowa

Pracę zawodową rozpoczął 1 czerwca 1935 roku na Politechnice Lwowskiej jako asystent w Katedrze Pomiarów Elektrotechnicznych oraz w Laboratorium Elektrotechnicznym prowadzonym przez prof. Włodzimierza Krukowskiego. Pod koniec 1936 roku został zaangażowany do pracy w Oddziale Liczników Śląskich Zakładów Elektrycznych SA (Ślązel), a w 1938 roku objął kierownictwo tego oddziału.

2 września 1939 roku personel kierowniczy zakładów ewakuował się do Krakowa i Lublina. Po rozwiązaniu konwoju Bohosiewicz pracował w okresie okupacji w Dynowie w województwie rzeszowskim, a następnie we Lwowie, prowadząc biuro techniczne.

W styczniu 1945 roku powrócił do Katowic z grupą operacyjną elektryków kierowaną przez inż. Józefa Michejdę. Uczestniczył w przywracaniu zasilania regionu i zabezpieczaniu mienia firm elektrotechnicznych. W latach 1946–1949 pełnił funkcję dyrektora Ślązelu, a następnie kierował zakładem Elgór Gliwice.

Praca w zakładach energetycznych i organizacja inspektoratu

Po likwidacji Ślązelu i Elgóru, pod koniec 1949 roku objął stanowisko kierownicze w Zakładach Energetycznych Okręgu Południowego w Katowicach. W latach 1951–1958 kierował Zakładem Zbytu Energii w Katowicach, a do 1962 roku był jego zastępcą odpowiedzialnym za obsługę techniczną odbiorców.

W 1962 roku zorganizował od podstaw Okręgowy Inspektorat Gospodarki Paliwowo–Energetycznej w Katowicach i pełnił funkcję jego dyrektora aż do przejścia na emeryturę w 1972 roku. Po odejściu z urzędu kontynuował pracę jako specjalista ds. elektroenergetycznych w Biurze Projektów Miastoprojekt w Katowicach.

Działalność w SEP i życie późniejsze

Był członkiem Oddziału Zagłębia Węglowego Stowarzyszenia Elektryków Polskich od 1936 roku. W strukturach SEP pełnił funkcje kierownicze, był wiceprezesem oddziału, organizatorem i kierownikiem Poradni Energetycznej oraz przewodniczącym Komisji Egzaminacyjnej.

Pracę zawodową zakończył w 1982 roku po 47 latach aktywności zawodowej, po czym ograniczył działalność do pracy społecznej w SEP. Miał dwóch synów, którzy kształcili się na uczelniach śląskich i podejmowali pracę na Śląsku. Za działalność zawodową i społeczną otrzymał liczne odznaczenia; w 1989 roku otrzymał godność Zasłużonego Seniora SEP. Zmarł 22 grudnia 2001 roku w Katowicach.

Podsumowanie

• Urodzony 9 sierpnia 1905 roku w Czortkowie; zmarły 22 grudnia 2001 roku w Katowicach.
• Inżynier elektryk, absolwent Politechniki Lwowskiej (dyplom 16 XII 1935).
• Kierował oddziałami przemysłowymi: Oddział Liczników Ślązel, dyrektor Ślązelu i Elgóru Gliwice.
• Organizator Okręgowego Inspektoratu Gospodarki Paliwowo–Energetycznej w Katowicach; dyrektor do 1972 roku.
• Członek SEP od 1936 roku; 1989 – godność Zasłużonego Seniora SEP.