| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 29 listopada 1952, Gniezno |
| Śmierć | 1 października 2011, Luksemburg |
| Zawód i tytuły | |
| Zawód | hydrolog, nauczyciel akademicki |
| Tytuły | doktor (1982), habilitacja (1993), profesor nauk o Ziemi (2002) |
| Edukacja | |
| Szkoła | IX Liceum Ogólnokształcące im. Jana Kawalca, Katowice |
| Uczelnia | Uniwersytet Jagielloński (studia 1971–1975) |
| Pełnione funkcje | |
| Kierownik | Zakład Hydrologii UJ od października 1995 |
| Stacja naukowa | Kierownik Stacji Naukowej UJ w Łazach 1995–2001 |
| Redakcja | Redaktor naczelny „Folia Geographica, series Geographia Physica” od 2006 |
| Członkostwa | |
| International Association of Hydrological Sciences; Krajowa Rada Gospodarki Wodnej; Komisje PAN i towarzystw geograficznych i geofizycznych | |
| Nagrody | |
| Nagroda Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego; nagroda rektora UJ (kilkukrotnie) | |
| Dorobek | |
| Publikacje | ok. 170 pozycji naukowych, w tym 5 książek |
| Obszary badań | hydrologia, hydrogeologia, hydrochemia, geomorfologia, kartografia hydrologiczna, ochrona środowiska |
Wojciech Chełmicki był specjalistą w dziedzinie hydrologii, związanym zawodowo z Uniwersytetem Jagiellońskim. Pracował naukowo nad obiegiem wody w regionach suchych i nad reżimem wód podziemnych.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w Gnieźnie w 1952 roku i ukończył IX Liceum Ogólnokształcące im. Jana Kawalca w Katowicach. Studia z geografii odbył na Uniwersytecie Jagiellońskim w latach 1971–1975; magisterium uzyskał z wyróżnieniem na podstawie pracy Porównanie metod wydzielania odpływu podziemnego na przykładzie dorzecza górnego Dunajca, której promotorką była prof. Irena Dynowska. Po studiach pracował jako asystent-stażysta w Zakładzie Hydrografii UJ.
W drugiej połowie lat 70. uczestniczył w trzech ekspedycjach naukowych do Mongolii (1976–1978), co stało się podstawą jego pracy doktorskiej Obieg wody w stepowej strefie Mongolii. Stopień doktora nauk geograficznych uzyskał w 1982 roku. Habilitował się w 1993 roku pracą dotyczącą reżimu płytkich wód podziemnych w Polsce, a tytuł profesora nauk o Ziemi otrzymał w 2002 roku.
Kariera i działalność naukowa
Od października 1995 roku kierował Zakładem Hydrologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prowadził wykłady z hydrologii ogólnej i kierował Stacją Naukową Instytutu Geografii i Gospodarki Przestrzennej UJ w Łazach w latach 1995–2001. W 2006 roku objął funkcję redaktora naczelnego czasopisma „Folia Geographica, series Geographia Physica”.
Był członkiem szeregu gremiów naukowych i doradczych, w tym International Association of Hydrological Sciences, Krajowej Rady Gospodarki Wodnej oraz komisji i sekcji Polskiej Akademii Nauk i towarzystw geograficznych i geofizycznych. Zmarł w wyniku wypadku komunikacyjnego w Luksemburgu podczas podróży służbowej; pochowano go na Cmentarzu Batowickim w Krakowie.
Dorobek naukowy i główne publikacje
W pracy naukowej zajmował się hydrologią, hydrogeologią, hydrochemią, geomorfologią oraz kartografią hydrologiczną. Brał udział w opracowaniu Mapy Hydrograficznej Polski w skali 1:50 000. W dorobku ma około 170 pozycji naukowych oraz pięć książek.
Do ważniejszych publikacji należą:
- Reżim płytkich wód podziemnych w Polsce (1991)
- Degradacja i ochrona wód, cz. 1: Jakość (1997)
- Degradacja i ochrona wód, cz. 2: Zasoby (1999)
- Woda. Zasoby, degradacja, ochrona (2001) – podręcznik akademicki
- Redakcje i współredakcje monografii dotyczących Karpat i Pogórza Karpackiego (lata 1998–2003)
Publikował w czasopismach krajowych i międzynarodowych, m.in. w „Episodes”, „Geologica Acta”, „Groundwater”, „Petermanns Geographische Mitteilungen”, „Soil and Water Research” oraz „Water, Air, & Soil Pollution”.
