| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Janusz Arabski |
| Urodzenie | 24 czerwca 1939, Siewierz |
| Śmierć | 15 września 2015 |
| Zawód | językoznawca, pracownik naukowy |
| Edukacja i stanowiska | |
| Studia | Filologia angielska, Uniwersytet Warszawski; stypendium UCLA (BA) |
| Pracodawcy | Uniwersytet Śląski; UAM Poznań; Wyższa Szkoła w Katowicach; Akademia Vistula |
| Członkostwa | |
| Organizacje | Komitet Językoznawstwa PAN; Polski Towarzystwo Neofilologiczne; ISAPL (prezydent) |
Janusz Arabski urodził się w Siewierzu i wychowywał się w miejscowej leśniczówce. Po studiach na Uniwersytecie Warszawskim odbył stypendium w UCLA, a następnie pracował naukowo na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu i w Katowicach.
Życiorys i wykształcenie
W młodości mieszkał i uczył się w Siewierzu k. Będzina. Studiował filologię angielską na Uniwersytecie Warszawskim. W 1964 roku otrzymał stypendium Uniwersytetu Kalifornijskiego w Los Angeles, po którym uzyskał dyplom Bachelor of Arts. Rok później zdobył tytuł magistra na Uniwersytecie Warszawskim.
Po studiach podjął zatrudnienie na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. W Poznaniu współuczestniczył w tworzeniu kierunku anglistyka, co ukształtowało jego dalsze zainteresowania dydaktyczne i badawcze.
Kariera naukowa i zainteresowania badawcze
W 1971 roku obronił doktorat na podstawie pracy „Infinitival Constructions in English and Polish”. W 1978 roku uzyskał habilitację na podstawie rozprawy „Errors as Indications of the Development of Interlanguage”. W 1989 roku otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych.
W 1973 roku przeniósł się na Uniwersytet Śląski w Katowicach, gdzie objął etat i stanowisko dyrektora Katedry Nauczania Języka Obcego. W latach 1981–1987 pełnił funkcję prodziekana ds. kształcenia. Od 1985 do 2008 roku kierował Instytutem Filologii Obcych.
Jego główne obszary badań obejmowały psycholingwistykę, glottodydaktykę, leksykografię, wymowę amerykańską oraz studia kontrastywne. W dorobku naukowym wypromował 21 doktoratów i recenzował liczne prace habilitacyjne oraz doktorskie.
Działalność organizacyjna i dydaktyczna
Arabski zorganizował Nauczycielskie Kolegium Języków Obcych w Sosnowcu i kierował nim w latach 1990–1998. Był konsultantem naukowym w podobnych kolegiach w Jastrzębiu-Zdroju oraz w Częstochowie. Współtworzył Wyższą Szkołę Zarządzania Marketingowego i Języków Obcych w Katowicach.
W Wyższej Szkole Zarządzania Marketingowego i Języków Obcych piastował stanowisko prorektora w latach 1994–2005 i pozostawał tam zatrudniony do końca życia. Pracował także w Akademii Finansów i Biznesu Vistula w Warszawie.
Członkostwa, nagrody i sprawa współpracy z SB
Był związany z Polskim Towarzystwem Neofilologicznym. Należał do Polskiej Akademii Nauk i pracował w Komitecie Językoznawstwa. Pełnił funkcję prezydenta Międzynarodowego Towarzystwa Psycholingwistyki Stosowanej (ISAPL).
Otrzymał odznaczenia państwowe: Krzyż Kawalerski, Krzyż Oficerski oraz 26 listopada 2004 roku Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski.
W oświadczeniu lustracyjnym z 12 marca 2008 roku przyznał się do współpracy z organami bezpieczeństwa państwa w latach 1969–1983. Sąd Apelacyjny w Katowicach uznał, że kontakty Arabskiego z SB miały charakter świadomego zaangażowania jako kontakt służbowy o pseudonimie „Arski”.
Wybrane publikacje
Poniżej kilka tytułów z dorobku naukowego prof. Janusza Arabskiego:
- Wymowa amerykańska (1987)
- O przyswajaniu języka drugiego (obcego) (1985)
- Errors as indications of the development of interlanguage (1979)
- Praktyczny kurs wymowy angielskiej dla Polaków (2013)
- Słownik angielskich frazemów akademickich (2009)
- On foreign language acquisition and effective learning (2007)
Podsumowanie
- Urodzony 24 czerwca 1939 w Siewierzu; zmarł 15 września 2015.
- Pracował na Uniwersytecie Śląskim; pełnił funkcje kierownicze w katedrach i instytucie.
- Wypromował 21 doktoratów i intensywnie działał w obszarze glottodydaktyki oraz psycholingwistyki.
- Otrzymał Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski 26 listopada 2004 roku.
- W 2008 roku przyznał się do współpracy z organami bezpieczeństwa w latach 1969–1983; sąd uznał kontakty za świadome i służbowe.