| Dane osobowe | |
|---|---|
| Pełne imię | Marek Ryszard Biesiada |
| Data i miejsce urodzenia | 4 lutego 1964, Katowice |
| Wykształcenie | |
| Astronomia | Uniwersytet Jagielloński, magister (1982–1988) |
| Medycyna | Śląska Akademia Medyczna w Katowicach, lekarz (1984–1990) |
| Doktorat | nauki fizyczne, Uniwersytet Jagielloński (1991) |
| Habilitacja | nauki fizyczne, Uniwersytet Śląski (2007) |
| Tytuł | profesor nauk fizycznych (2013) |
| Stanowiska i zatrudnienie | |
| Centrum Astronomiczne PAN | asystent / adiunkt (1989–1998) |
| Instytut Medycyny Pracy | Kierownik Zakładu Oceny Ryzyka Zdrowotnego (1996–2006) |
| Uniwersytet Śląski | Zakład Astrofizyki i Kosmologii (1998–2019) |
| NCBJ | Zakład Astrofizyki, profesor zwyczajny (od 2019) |
| Nagrody i członkostwa | |
| Nagroda | PTF Nagroda Naukowa im. Wojciecha Rubinowicza (2018) |
| Członkostwo | Komitet Astronomii PAN (2016–2023), Polskie Towarzystwo Astronomiczne, Polskie Towarzystwo Fizyczne, Polskie Towarzystwo Medycyny Środowiskowej |
Marek Biesiada pracuje na pograniczu astronomii i medycyny. Zajmuje się obserwacyjną kosmologią i astrofizyką teoretyczną oraz prowadził badania związane z oceną ryzyka zdrowotnego w kontekście środowiska.
Życiorys i wykształcenie
W latach 1982–1988 studiował astronomię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie; pracę magisterską poświęcił własnościom równań struktury gwiazdy. Równolegle kształcił się w medycynie na Wydziale Lekarskim Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach, którą ukończył w 1990 roku jako lekarz.
W 1991 roku uzyskał stopień doktora nauk fizycznych na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Jagiellońskiego, broniąc rozprawę pod kierunkiem prof. Michała Hellera. Habilitował się w 2007 roku w Instytucie Fizyki Uniwersytetu Śląskiego na podstawie prac dotyczących modeli ciemnej materii. W 2013 roku prezydent RP nadał mu tytuł profesora nauk fizycznych.
Kariera zawodowa i stanowiska
Początek kariery naukowej wiązał się z pracą w obserwatoriach i instytucjach astronomicznych: był asystentem w Obserwatorium Astronomicznym UJ (1988–1989) oraz w Centrum Astronomicznym im. M. Kopernika PAN (1989–1998). W 1990–1992 odbywał staż podyplomowy w Górnośląskim Centrum Medycznym w Katowicach. W 1993 roku otrzymał stypendium Fundacji na Rzecz Nauki Polskiej w programie START.
W latach 1996–2006 kierował Zakładem Oceny Ryzyka Zdrowotnego w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu. Przez dwie dekady (1998–2019) pracował w Zakładzie Astrofizyki i Kosmologii Instytutu Fizyki Uniwersytetu Śląskiego, od 2009 jako profesor nadzwyczajny. Od 2019 roku jest profesorem zwyczajnym w Zakładzie Astrofizyki Narodowego Centrum Badań Jądrowych w Warszawie. W latach 2013–2016 pełnił funkcję zastępcy dyrektora Instytutu Fizyki UŚ ds. Nauki.
Badania naukowe, współpraca i wyróżnienia
Zajmuje się kosmologią obserwacyjną i astrofizyką teoretyczną; w centrum zainteresowań znajduje się problem ciemnej materii i ciemnej energii. W swoich badaniach wykorzystuje zjawisko soczewkowania grawitacyjnego oraz bada astrofizyczne i kosmologiczne aspekty fal grawitacyjnych.
Jest autorem licznych publikacji w międzynarodowych czasopismach i był powoływany jako ekspert przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Narodowe Centrum Nauki, Komisję Europejską w ramach programu Horyzont 2020, a także przez UNECE i WHO. Aktywnie współpracuje z astrofizykami z Chin i Francji. W 2018 roku otrzymał Nagrodę Naukową Polskiego Towarzystwa Fizycznego im. Wojciecha Rubinowicza.
Życie prywatne
Żona Małgorzata jest lekarzem medycyny, specjalistką w geriatrii, medycynie rodzinnej oraz medycynie ogólnej. Mają czworo dzieci: Martynę (mgr socjologii), Michała (mgr inż. informatyki, odkrywcę komet SOHO), Magdalenę (mgr inż. ochrony środowiska) oraz Marcina (mgr inż. informatyki).
