| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Paweł Wincenty Chrobok |
| Pseudonim | „Kunowski” |
| Urodzenie | 23 stycznia 1873, Mysłowice |
| Zgon | 17 czerwca 1957, Belleville (New Jersey, USA) |
| Zawód / rola | Pułkownik piechoty, inżynier architekt, doktor filozofii, działacz narodowy |
| Wykształcenie | |
| Studia | Wyższa Szkoła Techniczna w Darmstadt (inż. architekt, 1896) |
| Stopień naukowy | Doktor filozofii, Uniwersytet w Lipsku (1906) |
| Służba wojskowa | |
| Armie | Armia niemiecka; Wojsko Polskie (od 1 XI 1918) |
| Oddziały | 58. i 59. pułk piechoty; Dowództwo Obrony Plebiscytu |
| Udział | I wojna światowa, III powstanie śląskie |
| Życie prywatne | |
| Żona | Maria z Sarnowskich (1902–1998) |
| Dzieci | Syn Bronisław (1933–2025) |
| Inne | |
| Miejsce działalności cywilnej | Katowice; majątek Lipie pod Lublińcem |
| Pośmiertne wyróżnienie | mianowanie na generała brygady (25 VI 2021) |
Paweł Chrobok łączył działalność wojskową z pracą zawodową i naukową. Ukończył studia inżynieryjno-architektoniczne, uzyskał doktorat z filozofii, a w służbie wyróżnił się zarówno w I wojnie światowej, jak i w walkach o Śląsk.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się 23 stycznia 1873 roku w Mysłowicach w rodzinie właściciela cegielni Jana Chroboka i Agnieszki z Kunowskich. W 1896 roku ukończył Wyższą Szkołę Techniczną w Darmstadt i otrzymał dyplom inżyniera architekta. Równolegle do pracy wojskowej studiował filozofię na Uniwersytecie w Lipsku i w 1906 otrzymał tytuł doktora filozofii.
Służba wojskowa i udział w powstaniach
Po otrzymaniu dyplomu w 1896 roku został powołany do armii niemieckiej, odbywał służbę m.in. w Twierdzy Koźle i pozostał w wojsku jako oficer zawodowy. W 1914, jako kapitan wojsk inżynieryjnych, pełnił służbę w 22 pułku piechoty w Gliwicach, a w czasie I wojny światowej trafił na front zachodni i został ranny w bitwie pod Verdun. W 1917, mając stopień majora, służył w Generalnym Gubernatorstwie Warszawskim.
1 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Dowodził 58. i 59. pułkiem piechoty i 14 września 1920 wyróżnił się podczas bitwy pod Żabinem. Po powrocie na Śląsk został szefem Dowództwa Obrony Plebiscytu i uczestniczył w III powstaniu śląskim. Z dniem 25 października 1921 przeszedł do rezerwy przy 58 pułku piechoty w Poznaniu.
Praca cywilna, życie po służbie i emigracja
Po przyłączeniu części Górnego Śląska do Polski prowadził w Katowicach firmę i zarządzał majątkiem Lipie pod Lublińcem. Jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Katowice i miał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr V; w 1934 figurował jako przewidziany do użycia w czasie wojny.
Po wybuchu II wojny światowej w 1939 opuścił kraj i znalazł się na emigracji w Wielkiej Brytanii oraz w Stanach Zjednoczonych. Zmarł 17 czerwca 1957 w Belleville w stanie New Jersey.
Rodzina i upamiętnienie
Był żonaty z Marią z Sarnowskich (1902–1998). Miał syna Bronisława, który urodził się w 1933 roku. W 2021, pośmiertnie, został mianowany generałem brygady.
