| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Bernard Bugdoł |
| Urodzenie | 15 maja 1922, Chropaczów |
| Zgon | 29 sierpnia 2008, Bytom |
| Zawód / rola | górnik, dyrektor kopalń, poseł na Sejm PRL I kadencji |
| Wykształcenie i uprawnienia | |
| Szkolenia | 5-miesięczny kurs AGH (1950) |
| Dyplom | Inżynier górnictwa, AGH (1952) |
| Kariera | |
| Wczesna praca | kopalnia „Śląsk” w Chropaczowie (od 1939) |
| Funkcje kierownicze | dyrektor kopalni: Zabrze Zachód (od 1949), KWK Wujek (od 1 VII 1953), „Karol” (1955–1958), „Łagiewniki” (od 1960) |
| Inne | inspektor BHP w Bytomskim Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego (od XII 1969) |
| Odznaczenia i nagrody | |
| Ordery | Order Sztandaru Pracy I i II klasy; Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski |
| Inne | Złoty Krzyż Zasługi; Medal 10-lecia Polski Ludowej; Medal za Długoletnie Pożycie Małżeńskie; Nagroda Państwowa II stopnia (1952) |
Bernard Bugdoł pochodził z górniczej rodziny. Rozpoznawalność zdobył jako przodownik pracy z wysokimi wynikami wydajności, a później jako kierownik zakładów górniczych i polityk.
Jak wyglądały początki i wojenne losy?
Urodził się w rodzinie górniczej jako syn Jana. W 1939 podjął pracę w kopalni „Śląsk” w Chropaczowie jako ładowacz. Pod koniec II wojny światowej został wcielony do Wehrmachtu. Pod Arnhem uciekł do armii amerykańskiej, a następnie znalazł się w szeregach wojska polskiego w Wielkiej Brytanii.
Jak przebiegała kariera w przemyśle wydobywczym?
Do kraju powrócił na początku 1946 i wrócił do pracy w kopalni „Śląsk”. W okresie PRL był przodownikiem pracy; wspólnie z bratem Rudolfem osiągał wyniki przekraczające 500% normy. W listopadzie 1947 bracia uzyskali wynik 552% — Bernard jako rębacz, Rudolf jako ładowacz. Następnie przeniesiono go do ZG GZZG, gdzie kierował Wydziałem Współzawodnictwa Pracy i zainicjował tworzenie brygad instruktorskich.
W 1949 został mianowany dyrektorem kopalni „Zabrze Zachód” i uznano go za jednego z najmłodszych dyrektorów w Polsce Ludowej. W 1950 ukończył 5-miesięczny kurs w Akademii Górniczo-Hutniczej. W 1952 uzyskał dyplom inżyniera górnictwa w AGH. Od 1 lipca 1953 pełnił funkcję dyrektora KWK Wujek, w latach 1955–1958 kierował kopalnią „Karol”, a od 1960 był dyrektorem kopalni „Łagiewniki” w Bytomiu. W grudniu 1969 podjął pracę jako inspektor BHP w Bytomskim Zjednoczeniu Przemysłu Węglowego. W 1978, po wypadku samochodowym, przeszedł na emeryturę.
Jaką miał działalność publiczną i jakie wyróżnienia otrzymał?
Był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Z jej ramienia był posłem na Sejm PRL I kadencji. W latach 1949–1954 pełnił funkcję prezesa klubu sportowego Górnik Zabrze. 28 listopada 1988 wszedł w skład Honorowego Komitetu Obchodów 40-lecia Kongresu Zjednoczeniowego PPR–PPS, czyli powstania PZPR.
Otrzymał m.in. Order Sztandaru Pracy I klasy, Order Sztandaru Pracy II klasy (4 grudnia 1952), Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1964) oraz Złoty Krzyż Zasługi (28 lutego 1948). W 1952 został wyróżniony Nagrodą Państwową II stopnia (zespołową) za wprowadzenie kombajnów typu „Donbass” w kopalni „Zabrze-Zachód” i osiągnięcia w wydajności.
Czy powstały materiały kulturowe i informacje osobiste?
W 1974 reżyser Wojciech Wiszniewski nakręcił film dokumentalny „O człowieku, który wykonał 552% normy”, który odnosił się z dystansem do tematu przodowników pracy i ich losów. Był mężem Magdaleny Bugdoł.
Przeszedł na emeryturę w 1978 po wypadku samochodowym.
